ماهنامه الکترونيکي دوران شماره 180   آبان ماه 1399
 

 
 

 
 
   شماره 180   آبان ماه 1399


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تعداد نمايش: 18 بارخیانتی به نام کنسرسیوم
به فاصله یک سال پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ کنسرسیومی از سهامداران غربی برای از سرگیری غارت نفت ایران شکل گرفت که بر اساس آن شرکت‌های انگلیسی و آمریکایی هر یک با ۴۰ درصد، شرکت داچ‌شل با ۱۴ درصد و شرکت نفت فرانسه با 6 درصد سهم در آن شرکت داشتند. لایحه کنسرسیوم بدون آنکه حتی یک کلمه آن حذف شود به تصویب مجلسین ایران رسید و تبریک بلافاصله چرچیل و آیزنهاور به شاه، از عمق خیانت صورت گرفته توسط شاه علیه ملت ایران حکایت می‌کرد.


تعداد نمايش: 14 باردین‌زدایی، شالوده «تحول در نظام آموزشی عصر پهلوی»
با آن‏که تا قبل از پیدایى تعلیم و تربیت نوین، آموزش و پرورش در اختیار روحانیت بود و على‌القاعده مى‏ بایست طلاب و علماى علوم دینى، آموزش و پرورش جدید را رقیب خود بدانند، اما به گواه تاریخ، غالباً به راه ‏اندازى و بنیان‏گذارى مدرسه‌‏هاى نوین همت گماشتند. با این حال در دوره پهلوی اول، تعداد مدارس روحانى و حوزه‌هاى علمیه تقلیل یافت و روحانیون به تدریج از صحنه تعلیم و تربیت کشور کنار گذارده شدند و....


تعداد نمايش: 10 بارتندگویان؛ 40 روز وزارت ، 11 سال اسارت
محمد جواد تندگویان در مهر 1359 رای اعتماد گرفت، در آبان همان سال در یکی از جبهه‌های جنوب اسیر شد، در تاریخ نامعلومی به دست بعثی‌ها به شهادت رسید و پس از 11 سال، پیکر دست و پا بسته او که در قبرستانی در مسیر بغداد – رمادی به صورت مومیایی دفن شده بود در آذر 1370 کشف و به تهران منتقل گردید.


تعداد نمايش: 9 بارنقبی به تاریخ
لایحه انقراض قاجار زمانی به تصویب مجلس شورای ملی رسید که وزیرمختار انگلیس موافقت خود را با این لایحه به شرط تأمین منافع آن کشور به اطلاع رضاخان رساند. رضاخان ۳ روز قبل از این مصوبه موضوع لایحه را به اطلاع سفیر انگلیس رسانده و قول تامین منافع آن کشور را به وی داده بود!


تعداد نمايش: 12 بارلانه جاسوسی را چه کسی ساخت؟
معمار سفارت سابق آمریکا در تهران یکی از مرموزترین چهره‌های معماری قرن حاضر آمریکاست. او به ‌خاطر نزدیکی به بدنه حاکمیتی در آمریکا، طراحی و ساخت یکی از مهم‌ترین بناهای نظامی این کشور یعنی ساختمان پنتاگون را هم در کارنامه دارد. او همچنین علاوه بر ساخت سفارت آمریکا در تهران، در آنکارا و کپنهاگ نیز ساختمان‌های سفارت این کشور را بنا نهاده است....


تعداد نمايش: 12 بارپنج بار تهدید به استعفا
مهدی بازرگان روز ۱۴ بهمن ۱۳۵۷ دو روز پس از ورود امام خمینی به ایران با حکم ایشان به عنوان نخست وزیر دولت موقت ایران، به مردم معرفی شد و سپس ۹ ماه بعد در ۱۴ آبان ۱۳۵۸ متعاقب تسخیر لانه جاسوسی، از مقام خود استعفا داد. طی این ۹ ماه، وی ۵ بار تهدید به استعفا کرد. مقاله حاضر شرح این 5 بار است.


تعداد نمايش: 9 بار مجلسی که دربست در تصرف فراماسون‌ها بود!
در دوره بیست و دوم مجلس شورای ملی (مهر 1346 تا شهریور 1350)روسای کمیسیونهای مجلس، همگی از فراماسونها بودند. در سال 1351 نیز علاوه بر هویدا نخست وزیر، 8 نفر از اعضای هیئت وزیران، 24 نفر از اعضای مجلس سنا که در راس آنها جعفر شریف امامی قرار داشت، 54 نفر از وکلای مجلس شورای ملی و 24 نفر از مقامات وزارت خارجه اعم از وزیر(عباسعلی خلعتبری) و سفرا و مدیران کل، عضو لژهای فراماسونری بودند!


تعداد نمايش: 9 بارخاطره‌ای در باره طیب حاج رضایی به روایت مرحوم عسگراولادی
مرحوم حبیب‌الله عسگر‌اولادی در خاطرات خود درباره ارادت طیب حاج رضایی به امام خمینی و روحانیت می‌گوید: طیب خطاب به ماموران ساواک گفته بود: اگر در حوادث 28 مرداد علیه مصدق فعالیت کردم برای این بود که یکی از علمای روحانی به من گفته بود: اسلام در خطر است و توده‌ای‌ها اگر قدرت یابند، اسلام را می‌خورند و مصدق نمی‌تواند در مقابل توده‌ای‌ها بایستد. من آن روز هم به فرمان روحانیت حرکت کردم نه برای شاه


تعداد نمايش: 7 بارماجرای ملاقات با برژینسکی
در حالی که برژینسکی مشاور رئیس جمهور آمریکا امام خمینی را یک «خطر مستمر برای منافع آمریکا در منطقه» می‌دانست، آقای بازرگان نخست وزیر به دیدار وی شتافت و سپس در توجیه این ملاقات گفت: «مگر من هویدا هستم که آب خوردنم را هم اجازه بگیرم؟»


تعداد نمايش: 10 بارمعرفی کتاب «ایرانیان از نگاه امریکاییان»
کتاب «ایرانیان از نگاه امریکاییان» دربرگیرنده مطالب مندرج در جراید آمریکا، در فاصلۀ زمانی ۱۸۴۸ تا ۱۹۲۶ میلادی راجع به ایران است. بدیهی است مطالبی که در روزنامه‌های آمریکایی در مورد ایران به چاپ می‌رسید، یکدست نبوده و به تناسب منبع گزارش‌ها، حاوی دیدگاه‌هایی مثبت و منفی بوده است. از این رو کتاب حاضر یک گردآوری مطبوعاتی است، نه یک اثر تحقیقاتی.


حاشیه‌ای بر یک قضاوت
"فرانسیس آنتونی بویل" استاد دانشکده حقوق دانشگاه «ایلی نویز» آمریکا می‌گوید: بر اساس بند ۵۱ منشور ملل متحد، سیاستهای دولت آمریکا عامل اصلی گروگانگیری اعضای سفارت آمریکا در تهران بوده است. ماده‌ ۵۱ ، به دولت‌های عضو سازمان ملل این اجازه را داده است تا هنگامی که «شورای امنیت»، اقدام لازمی را در جهت حل و فصل یک بحران انجام نداده است؛ از خود «دفاع» کنند و منتظر تصمیم و اقدام‌هایِ زمان‌بر شورای امنیت نمانند.
واقعیت این است که تسخیر سفارت آمریکا در تهران توسط دانشجویان پیرو خط امام تبلور نفرت ملی ایرانیان از سیاست‌های برون‌مرزی آمریکا بود. بلکه بالاتر، سقوط این سفارتخانه واکنشی تاریخی به دست اندازی های ۲۰۰ ساله جهان غرب به فرهنگ، سیاست، مرز و شخصیت ایران زمین محسوب می‌شود. اگر از این منظر به حادثه ۱۳ آبان ۱۳۵۸ نگاه شود می‌توان گفت که ساختمان‌ها و محوطه وسیع واقع شده در تقاطع روزولت - تخت‌جمشید، و یا مفتح - طالقانی، پیش از آنکه محل اقامت دیپلمات‌های آمریکا و بنا بر سنت سیاسی، بخشی از خاک آن کشور در تهران محسوب گردد، و قبل از آنکه مرکزی برای رفت و آمد اطلاعات سیاسی منطقه و ایران باشد و پیش از آنکه مکانی برای حضور نیروهای سازمان اطلاعاتی آمریکا برای ایجاد ارتباط با افراد و رابطین خود به شمار آید، که همه اینها کم و بیش نانوشته و ناپذیرفته، عرف سفارتخانه‌داری به شمار می‌رود، بارانداز کینه‌ای کهنه از دو سده تحقیر و تخفیف بوده است. آنان که با کنش‌های جوامع آشنا هستند می‌دانند که دردی چنین متراکم از آُنِ هر جامعه‌ای باشد نمی‌تواند تا ابد پشت سد زمان بماند. سرازیر شدن این نفرت ملی در محور مختصات حرکت‌های تاریخ، امری طبیعی است.
طرح موضوع تصرف سفارت آمریکا از این چشم انداز به معنای عبور از مناسبات و قوانین پذیرفته شده دیپلماتیک نیست، بلکه تاکید بر واکنش‌های قهری اجتماع در برابر سلطه بلندمدت دولت‌های زورمند بر ملتهای ستم کشیده است.
وقتی برگ‌برگ حوادث تاریخ معاصر ایران را مرور می‌کنیم با پدیده شومی رو به رو می‌شویم که زخم‌های عمیقی بر استقلال، حیثیت و منافع ملی ایران وارد کرده است: استعمار. این پدیده مشئوم، سراسر این دوره تاریخی را آلوده خود نموده است. استعماری که گریبان ایران را در چنگ خود گرفته بود گاهی خصلتی رقابتی و چند وجهی داشت. کشمکش قطب‌های رقیب استعمار در جغرافیای ایران میزان آسیب‌های وارده را دو چندان کرده بود. ایران گاهی طعمه مشترک روس و انگلیس بود، و گاهی طعمه انگلیس و آمریکا. در ایران برای سال‌های طولانی، قدرت تلفن سفارتخانه‌های آمریکا و انگلیس از حاکمان کاخ نیاوران بیشتر بود. با این حال دردو دهه پایانی عمر ۵۰ ساله پهلوی، این یکه‌تازی استعماری آمریکا بود که توانسته بود سایه سنگین خود را بر سراسر ایران بگستراند؛ سایه‌ای که با فریب و تحمیل و زور و اختناق توام شده بود.
سیاست‌ورزان غربی به ویژه آمریکایی بنا بر مشی آقابالاسر دانستن خود هرگز به وارسی موضوع از این منظر نپرداختند و به احتمال زیاد نخواستند که از این رهگذر اشاره‌ای به حقوق منکوب شده مردم ایران کنند. حکمرانان حوزه تاریخ و سیاست آنان نتوانستند ریشه اقدامی را که در پاییز ۱۳۵۸ در پایتخت ایران رخ داد شناسایی کنند. آنچه برای آنها مهم می‌نمود بهره‌مندی سیاسی و تبلیغاتی علیه ایران از قِبَل این «اقدام غیر دیپلماتیک» بود. البته سالها بعد مقامات آمریکا بدون اشاره به علت حقیقی تصرف سفارتخانه‌شان، با اعتراف به مشارکت در طراحی و اجرای کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ خواستند به دخالت‌های گذشته خود در امور داخلی ایران اذعان کنند. اما آیا این اعتراف آمریکا به عنوان وارث جهان غرب می‌توانست پاسخی قانع‌کننده برای چندین بار اشغال وطن، تقسیم ایران به مناطق تحت نفوذ، سیطره بر معادن نفت، غارت میراث باستانی، احیاء پدیده منسوخ کاپیتولاسیون، نگاه سراسر تحقیر مستشاران چشم ‌آبی، تحمیل حاکمان مستبدِ بیگانهِ خودخواهِ امتیازده و دهها مورد دیگر که هر کدام تنه‌ای مشابه و یا


 
     استفاده از مطالب با ذکر منبع مجاز مي باشد.                                                                                                    Design: Niknami.ir